Daar zit je dan achter een computertje in de library van Melbourne, waar je 2 maanden geleden je laatste blog hebt geschreven. Het verhaal van die blog eindigde zelfs al 3 maanden terug. Er is dan ook hartstikke veel gebeurd. En van die verhalen zal ik jullie niet meer weerhouden.

Jongens waren we, maar aardige jongens. Kajan, Rutger, Jeroen en ik. Op 3 januari was het dan zover, we begonnen onze roadtrip. Met onze mooie rode Toyota Corolla, die we voor 4 dagen hadden, zouden wij, langs de kust, van Sydney naar Melbourne rijden. Na de auto volgepropt te hebben met spullen van wat kerels die het weg wouden gooien, waaronder 2 hengels, gingen we ervandoor. En zo reden wij zuidwaarts lang de oostkust. Dag 2 van onze roadtrip kwamen wij aan in Lakes Entrance, een vakantie dorp voor de locals. Ons avond eten vingen we zelf met onze gekregen hengels, 2 kleine visjes en een krab, om daarna op zoek te gaan naar een slaapplek. Maar het bleek allemaal vol te zijn, en dus besloten we de nacht maar door te halen en naar de Great Ocean Road te rijden. De volgende ochtend om 6 uur kwamen we aan bij het begin (of het eind) van de Great Ocean Road. Na even wat uurtjes slaap in halen in de auto of in de hangmat, begonnen we onze rit. We stopten natuurlijk even bij de twelve Apostles, het zijn er ondertussen geen twaalf meer, maar het weer zat ons niet heel erg mee dushadden we het maar snel gedaan. We reden naar ons uiteindelijke doel, we hadden in een boekje gelezen dat in Seymour,150 km noord van Melbourne, er veel fruitplukken als werk werd gedaan. En dat was ons plan. S'avonds kwamen we daar aan en reden we wat rond opzoek naar wat informatie. Die informatie was niet erg makkelijk te vinden en dus reden we maar gewoon op iemand terrein die een wijngaard had om te vragen hoe het daar allemaal zat. Een hele aardige vent vertelde ons dat het druivenplukken nog niet was begonnen en dat we naar Shepparton moesten gaan, nog 50 km noordelijker. Motelletje gezocht, en de volgende ochtend stonden we fris en fruitig klaar voor onze missie (Kajan houdt ervan om dingen die we moeten doen missies te noemen en dat doen we dan maar), werk zoeken. Na wat adresjes te hebben gekregen van de motelbaas, gingen we vol goede moed op pad. Het bleek allemaal iets minder succesvol te zijn dan we hadden gehoopt, veel farms hadden niemand nodig, maar we kregen wel een tip om naar Mooroopna te gaan want daar was een backpackeurs waar ze altijd mensen vandaan haalden. Dus gingen we naar deze backpackeurs. Behalve den man, die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker persoon gekend dan den baas van deze backpackeurs. Bij aankomst zei ze al meteen dat er geen plek was, om 5 minuten daarna te zeggen dat we mochten blijven als we geen geluid zouden maken, niets zouden drinken, en altijd zouden gehoorzamen. Het was een soort werkhostel, zij zouden voor werk zorgen. En daar gingen we dan maar mee akkoord. Ons eerste baantje was tomaten plukken, aan het eind van de dag waren we nat tot op het bot, onze lange ruggen waren niet gemaakt voor dit bukwerk, en onze vingers waren naar de klote van al die kroontjes eraf pulken. We besloten dat we het tomaten plukken links lieten liggen, en te wachten op ander werk. Maar ander werk werd er niet aangeboden, de baas, ook wel gerefereerd als de dragon of the witch( ik weet haar echte naam niet maar dat hoort bij zo' n persoon, het zal mij niet verbazen als niemand weet wat haar echte naam is), kwam met mooie verhalen over baantjes die ons rijk gingen maken, maar het was altijd 'maybe tomorrow'. En dus gingen wij zelf op pad. bij de locale snakbar zagen we een briefje hangen. En zo kwamen wij in contact met een andere vent, die ongeveer het zelfde werk deed als de baas van ons eigen hostel. Er was dan ook een soort strijd tussen deze vent, en de vrouw van ons hostel. Ze hadden geen goed woord over voor elkaar. En wij zaten daar tussenin. Die andere vent, ookwel Terry, gaf ons een aprikozenpluk baantje. Dus de vertrouwde drie, Jeroen lag plat op bed, gingen aan de slag. Het was al een hele tijd slecht weer in de regio, en dat deed de abrikozen niet goed. En dus was dat de laatste dag dat we konden gaan plukken. We kwamen er steeds meer achter dat al dat fruitpluk werk toch allemaal een beetje corrupt was, de tomaten turk reed in de nieuwste BMW, terwijl er allemaal arme chinezen, geld in het handje, 10 uur per dag zich de pleuris in werkten. Al met al besloten we na een week Mooroopna achter ons te laten, en ons geluk te proeven in Melbourne. Hoe kwamen we daar was dan de vraag, want ons autootje hadden we niet meer. Liftwedstrijd, werd het. Wie het eerste op Federation square in hartje Melbourne was had gewonnen. Jeroentje en ik werden vrijwel meteen opgepikt door een kerel en vrouw van rond de 25, ze waren van plan om even naar Shep te gaan, maar besloten toch om helemaal naar Melbourne te gaan, want dan gingen ze op bezoek bij vrienden. Dus 2 uur later kwamen aan in Melbourne en gingen we langs bij vrienden van hun, toen ik daar dus bij die vriend thuis op de bank lekker wat aan het drinken was, kreeg ik een smsje van Kajanus: Hij was op fed square. 10 minuutjes later kwamen wij daar dus ook. En ookal had Kajan gewonnen, wij voelden ons toch wel de morele winnaar, want wij waren toch eerder in Melbourne aangekomen, en met maar 1 lift! Hosteltje zoeken en zo begon ons avontuur in Melbourne. Melbourne heeft als naam 'laid back' te zijn, en zo ervaarden wij dat ook, het lekkere zonnetje hielp daar zeker bij. En het mooie was, dat toen wij er net aankwamen, de Australion Open begon. En dus zijn Rutger, Jeroen en ik naar de eerste dag van het grote tennistoernooi geweest. Spelers zoals Federer, Djokovic(te winnaar van het toernooi) en Venus Williams kwamen voorbij. Hier kwamen wij ook Kosse en Tim, die ik kende uit Nederland, tegen. Op het eind hadden we nog met een grote Nederlandse delegatie A.Rus naar de volgende ronden geholpen. Kajan was hier niet bij, omdat hij een baantje had gevonden als fietstaxi chaffeur. Port Phillip PediCabs. En de volgende dag gingen Rutger en ik mee met Kajan, en werden wij de pioniers van de pppc. Het idee was opgezet door de aussie Andrew Sinclar. Een aardige vent, met wie we na een tijdje meer dan een werknemer/werkgever relatie kregen. Zo gingen we een keer met met Andrew en een mate van hem naar zijn huis. Hij had maar twee stoelen in zijn auto, en dus zaten wij in de achterbak met zijn drieen. Het was zon auto met 2 frontseats en dan een lage achterbak, vaak zie je dat die open is, maar bij hem was diedicht. En dus reden wij in een soort 3mans doodskist naar zijn huis, om in de vroege uurtjes weerterug naar ons hostel te gaan. Het PediCab baantje was er een uit duizenden, je ontmoet altijd nieuwe mensen en je blijft er lekker fit door. Het enige nadeel van het baantje was de onregelmatige payment, de ene dag verdiende je bijna niks, en de andere dag 260 dollar en een gratis BigMac meal. Maar dat maakte het wel een erg speciale ervaring. Maar 3 februari was het dan zover, ik vloog naar Nieuw-Zeeland. In mijn eentje. Ja, de onverslaanbare, onbedwingbare, onverwisselbare, onbewistbare, onmiskenbare, ontastbare en tot voorkort onscheidbare 3 musketiers, gingen dan toch uitelkaar. Ieder ging op een andere datum naar NZ. En zo begon een nieuwe episode van mijn reis. Ik vloog naar Auckland, om daar poppa en momma te ontmoeten, ik had zo ook al even in Melbourne gezien.

Ik zit nu in Melbourne, en we, Kajan enik,hebben voor morgen een lift geregeld naar Canberra. Ik zal proberen om snelhet verhaal van Nieuw-Zeeland te gaan schrijven.

See ya later xx Jelle